Αγαπημένη εργαζόμενη μαμά

Σου γράφω αναμαλλιασμένη (τι γλυκιά) απο τον καναπέ του σπιτιού μου αυτό το γράμμα. Εγω,  μια μαμά που δεν εργάζεται και είναι σπίτι με το παιδί της. Θέλω να σε κάνω να νιώσεις λιγότερες τύψεις που είσαι μακριά από το παιδί σου τις περισσότερες μέρες της ημέρας, δεν ξέρω αν θα το πετύχω, αλλα σίγουρα θα σου δώσω πολλές δόσεις ειλικρίνειας και χιούμορ. Δεν παλεύεται χωρίς χιούμορ η κατάσταση που ζούμε φιλενάδα μου.

Δεν ξυπνάω πιο νωρίς ή πιο ευκολα από εσένα το πρωί για να παω το παιδί μου στο σχολείο. Και εχω το δικό σου άγχος να μην χάσει το σχολείο. Ξέρεις γιατί; Γιατί αν δεν πάει, δεν θα γράψω ούτε μια αράδα στο blog μου, δεν θα πώ ούτε λέξη στο τηλέφωνο με κανέναν, θα πατήσει εκεί που θα σφουγγαρίσω 3 φορές ενώ της έχω πεί να κάτσει για λίγο στο δωματιό της και θα σκορπάει τα παιχνίδια της στα σημεία που πριν 5΄μάζεψα.

Έχω βαρεθεί να ακούω 47.000 φορές την ημέρα τη λέξη “μαμάααααα;” (και μόνο 2 τη λέξη μπαμπά). Θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο σχεδόν όλες τις φορές που την ακούω. Προχθές στο σουπερ μάρκετ πρέπει να την είπε 10 φορές σε μισή ώρα ενώ ήμασταν και οι τρείς μας εκεί.

Με έχεις δεί το πρωϊ να πηγαίνω την κόρη μου σχολείο; ΜΗΝ κάνεις το λάθος! Μαλλί φριζέ, το ίδιο σκισμένο τζήν κάθε μέρα (εναλλάσεται ανα εβδομάδα με κλασική γκρί μελανζέ -σίκ- φόρμα) και –δεν το κρύβω- στα μεγάλα κρύα του χειμώνα που δεν χρειάζεται να κυκλοφορείς με ξεκούμπωτο μπουφάν, με πυτζάμα. Φρίκη δηλαδή. Και τι δεν θα έδινα να χρειαζόταν να βάλω λίγη μάσκαρα το πρωϊ να γίνω άνθρωπος. Εγώ που δεν πάω ούτε στο μανάβη χωρίς μάσκαρα (γελάστε ελεύθερα).

Το σπίτι μου δεν είναι πιο καθαρό από το δικό σου. Τα παιδιά είναι παιδιά και δεν αλλάζει αν είσαι 24/7 στο σπίτι. Μαζεύω το σαλόνι 5 φορές τη μέρα, το δωματιό της άλλες τόσες και πηγαινοέρχομαι με ποτηράκια και πιατάκια στην κουζίνα all day long. Αποτέλεσμα: όταν πια πάει για ύπνο το σαλόνι και το δωμάτιο είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν και το μεσημέρι μόλις γύρισε από το σχολείο. Blehhhhh

Η στίβα με τα ασιδερωτά μου είναι μεγαλύτερη από την δική σου (σου βάζω και στοίχημα). Βαριέμαι το σίδερο και αυτό δεν αλλάζει με το γεγονός ότι είμαι σπίτι.

Δεν τρώει πιο υγιεινά φαγητά το παιδί μου από το παιδί σου. Here are the facts: μπορεί να της δώσω τόστ για βραδινό και 3 φορές την εβδομάδα.  Έχει φάει άπειρες φορές για βραδινό γάλα με δημητριακά. Εχω βρεί τα κατεψυγμένα Fish sticks σωτήρια λύση. Έχω φτιάξει για φαγητό μακαρόνια 3 μέρες σερί.  Έχω «ξεχάσει» το δεκατιανό. Το ψωμί με νουτέλα (τι εννοείς δεν είναι θρεπτική η νουτέλα; σε παρακαλώ ανακάλεσε!) εχει γίνει πολλές φορές το απογευματινό. Είναι πραγματικά κουραστικό να σκέφτεσαι συνέχεια αυτό το «τι θα φάνε αύριο, σήμερα, τώρα». Παραιτούμαι. Κι εσύ το ξέρω. Νουτέλα;

Είμαι όλη μέρα σπίτι και όμως ΔΕΝ προλαβαίνω να τα κάνω όλα. Και ναι καμια φορά και εγώ δεν έχω διάθεση να τα κάνω όλα. Να σου πώ την αλήθεια επειδή έχω περάσει και από τη θέση σου, το σπίτι μου δεν εχει καμια τρελή διαφορά με τότε που δούλευα και έπρεπε να τα κάνω όλα βράδυ ή σαββατοκύριακο ή με βοήθεια.

Το παιδί μου δεν πάει πιο νωρίς για ύπνο από το δικό σου. Οχι το λέω μηπως νόμιζες ότι για κάποιο παρανοϊκό λόγο τηρείται αυστηρά κανένα ultimate family πρόγραμμα. Μουχαχα ας γελάσω. Με πιάνεις έτσι; μην πώ περισσότερα.

Και ο δικός μου χρόνος «για τον εαυτό μου» είναι ουσιαστικά αυτό το 2ωρο (;) αφού πάει για ύπνο το βράδυ. Ναι είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μπορείς να κάνεις μπάνιο, αποτρίχωση, μάσκα ομορφιάς, νύχια και μαλλιά στις 11μιση το βράδυ.

Το παιδί μου δεν είναι απαραίτητα πιο ισσοροπημένο ψυχικά από το δικό σου. Περνώ μαζί του περισσότερο χρόνο αλλα μην ξεγελιόμαστε, δεν είναι όλος ποιοτικός. Αρκετές ώρες απλά συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο. Αρκετές φορές χάνω τον έλεγχο και εκνευρίζομαι. Αρκετές φορές «υποκύπτω» σε δωροδοκίες για να κάνω μια δουλειά.

Πολλές φορές ονειρέυομαι ότι είμαι στο Prison Break, όπου Prison το σπίτι και όπου break ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ μπορώ να κλειστώ μόνη μακριά από όλα για 1 μέρα έστω! Γίνεται; πές το και φύγαμε (αλκοόλ να έχει μόνο παιδιά δεν θέλω πολλά).

Σε κλείνω τώρα γιατι η ώρα είναι 14:00 και δεν έχω καν σκεφτεί τι θα φάμε σήμερα.

Με θερμούς συναδελφικούς χαιρετισμούς.

Εσένα τι αναμνήσεις σου φέρνει ένα "υποβρύχιο";

Είμαι 7-8 ετών το πολύ, καλοκαίρι, και είναι από εκείνες τις μέρες που μένουμε στη γιαγιά και τον παππού στο χωριό. Περιμένουμε με αγωνία να περάσει το μεσημέρι και το βασανιστήριο του μεσημεριανού ύπνου. Ανάθεμα και αν κοιμόμασταν τελικά ανάμεσα στα γελάκια και τα άπειρα "σσσσττττ" της γιαγιάς. Μόλις πέσει ο ήλιος και δοθεί το ok, φεύγουμε με τον παππού για το καφενείο στο τέλος του χωριού. Δύο είχε όλα κι όλα. Το ένα στην είσοδο του χωριού και το άλλο στην έξοδο. Το δεύτερο όμως ήταν για εμάς. Πρώτον γιατί είχε αρκετό περπάτημα για να πάμε -τουτέστιν πάμε βόλτα - και δεύτερον γιατί είχε έναν τεράστιο πλάτανο και μια πηγή με δύο τεράστιες γούρνες -τουτέστιν ατέλειωτο παιχνίδι-. Το τι χάρτινο καραβάκι είχε χαθεί σε αυτές τις γούρνες και τα αυλάκια της πηγής δεν λέγεται. Το καφενείο αυτό ήταν ξεχωριστό και για έναν άλλο λόγο. Την θεία Παναγούλα. Δεν ήταν θεία μας, έτσι την έλεγαν όλοι. 
Η θεία Παναγούλα λοιπόν, μας αγαπούσε πολύ. Όλα τα παιδιά. Και μας έβαζε "υποβρύχιο". Ή μας άφηνε να χώνουμε όλο το κεφάλι μας μέσα στο ψυγείο των παγωτών μέχρι να διαλέξουμε το ίδιο κυπελλάκι για άλλη μια φορά (δεν είχε και τρελή ποικιλία τότε). Και εγώ κάθε φορά που τρώω "υποβρύχιο" είναι σαν να κάθομαι κάτω από τον πλάτανο με τον παππού Ηλία και τρώω μια μεγάλη πρώτη μπουκιά τόση ώστε να μείνει μισή η βανίλια για να μπορώ μετά να ρουφάω το νερό από το κουτάλι με θόρυβο μέχρι εκείνος να γυρίσει και να με κοιτάξει και να πει "έεεεεεϊ"!!

Για την μαμά Σοφία

Χρόνια Πολλά μανούλα μου. 

Βιβλιοθεραπεία

Που λες μύρισε άνοιξη. Με 35 βαθμούς το λες και καλοκαίρι. Τουτέστιν, από τις 1:30 το μεσημεράκι κατεβαίνει σιγά σιγά το ρολό του σαλονιού και περιμένω πώς και ως να πέσει για την σιέστα της η μικρή. Και μόλις γίνει αυτό, παίρνω παραμάσχαλα ένα βιβλίο και πάω στο κρεβάτι μου να διαβάσω με το παράθυρο ανοιχτό και την  κουρτίνα να χορεύει από το αεράκι. Τον τελευταίο μήνα έχω πέσει με τα μούτρα σε γνωστή τριλογία-best-seller που την σνόμπαρα για ανεξήγητο λόγο (ή μάλλον αυτό το γνωστό "αφού εσείς όλοι, εγώ ΟΧΙ") και ήρθε και μου γύρισε μπούμερανγκ η σνομπαρία και κόλλησα , και άρχισα να ρουφάω τόμους των 700 σελίδων, έκαστος, μέσα σε ώρες.

Και εκεί κάπου μεταξύ 2^ου και 3^ου τόμου κατάλαβα ότι διαβάζω μανιωδώς γιατί το είχα ανάγκη. Όχι τόσο γιατί μου έλειπε το διάβασμα (που μου λείπει αλλά προσπαθώ να αναπληρώνω την έλλειψη το καλοκαίρι) αλλά γιατί ξεχνιέμαι. Ξεχνιέμαι που έρχεται Πάσχα, είναι ήδη Μ. Τετάρτη και εγώ ακόμη δεν ξέρω αν θα πάω στους δικούς μου που είναι 2 μόλις ώρες μακριά (η βενζίνη και τα διόδια κοστίζουν), ξεχνιέμαι που έχω 4 μήνες να πάω κομμωτήριο, ξεχνιέμαι που και φέτος με το ζόρι κατάφερα και πήρα λαμπάδα και δώρο στη βαφτιστήρα, ξεχνιέμαι που δεν μπορώ πλέον να προγραμματίσω ούτε την επόμενη μέρα. Ξεχνιέμαι για να μην παρασυρθώ και ανοίξω την τηλεόραση και φρίξω. 

Πέφτω με τα μούτρα στο βιβλίο, μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο έστω για λίγο, και στο διάλειμμα γαργαλάω την κόρη μου και ξεραινόμαστε και οι δυο στα γέλια. Μετά έρχεται, με κοιτάει στα μάτια, μου πιάνει τα μάγουλα, μου δίνει ένα φιλί στο στόμα και τα ξεχνώ όλα στη στιγμή. Μέχρι να πάει για ύπνο και να έρθουν πάλι οι σκέψεις οι γνωστές, τα άγχη, το γαμώτο. Και τότε πιάνω πάλι το βιβλίο…      

Μαμά Blogger

Δεν ξέρω αν είναι αυτή η εικόνα μιας μαμάς blogger αλλά είναι σίγουρα η δικιά μου. Bloggάρω παντού. Στον καναπέ, στο πάτωμα, στο τραπεζάκι του σαλονιού. Officially δεν έχω γραφείο. Το θυσίασα πριν 3 χρόνια για να είναι όμορφο το δωμάτιο της Μελίνας (ο Σ ήθελε να μείνει εκεί μέχρι να πάει το παιδί γυμνάσιο και να του χρειαστεί). Αλλα δεν με πειράζει. Σαν μαμά blogger λέω το γραφείο είναι πολυτέλεια. 
Ετοιμάζω πόστ του Peekaboo! τι ώρα είναι; Facebook. ενημερώσεις. Mail. Τί ώρα είναι; Ούπς! πήγε 11; Να βάλω σκούπα. Τί θα φάμε; πήγε 1. Φεύγω να πάρω τη Μελίνα. Το πόστ το ανέβασα; - μαμά έλα να χορέψουμε - μαμά έλα να ζωγραφίσουμε - μαμά βάλε μου νικελόντεον -μαμά φτιάξε μου τόστ...
Με δουλεύεις; Ποιό γραφείο; Εδώ 5 μέρες τώρα που αναγκαστικά (Λόγω βλάβης.Όχι δικής μου) πάω κάτω στο γραφείο του Σ με ψάχνουν και οι δυό τους λές και έφυγα χωρίς προειδοποίηση για άλλη χώρα. Η αλήθεια όμως είναι οτι εδώ κάτω, που σου γράφω τώρα, είναι πιό κρύα, δεν έχει φώς και δεν έχει και την φωνούλα της Μελίνας να ζουζουνίζει κάθε δευτερόλεπτο (έλεος δηλαδή δε βάζει γλώσσα μέσα). 
Στις Ψηφιακές Γειτονιές λοιπόν που θα πάμε,ζήτησαν σε εμάς τους γονείς bloggers μία φωτογραφία μας από τον χώρο από τον οποίο blog-άρουμε! That'me λοιπόν, που λένε, με λίγο τάσεις γιόγκα, με λίγο κορώνα που ξέμεινε απο κλασικό στόλισμα Μελίνας μετά το σχολείο, με λίγο ρουχαλάκι -so me by the way- εντελώς ότι να 'ναι και με λίγο Μελινάκι στο πάτωμα με στύλ "θέλωναζωγραφίσωτώραεδώκαιμετάκλασικάθαταπαρατήσωόλαέτσικαιθαφύγω". 
Μια ακόμη κλασική μέρα μιας μαμάς blogger!

Όχι υστερίες μαμά

Τον τελευταίο καιρό περνάμε την εξής φάση. Μελίνα έρχεται απο το σχολείο, τρέχει στο δωμάτιο και μέσα σε λίγα λεπτά έχει κάνει εμφάνιση με το "ότι" μπορείς να φανταστείς. Κυρίως φούστες. Και φτερά. Και κανένα ραβδί. Και κάτι σε κορώνα αν παίζει. 
Εντάξει. Γυρίζει λίγο το μάτι μου ανάποδα. Κυρίως για την βόμβα που πέφτει σε χρόνο dt στα συρτάρια. Αλλά επανέρχομαι. Είναι σαφές οτι περνάει την κοριτσίστικη της φάση. Αυτή που θέλει να γίνει Πριγκίπισσα-μπαλαρίνα-γοργόνα-πόπ στάρ (όχι σοβαρά.Αυτό.) και θέλει να φοράει σχεδόν κάθε μέρα φούστα και καλσόν στο σχολείο. Εκεί, το ομολογώ,  2 στις 3 σφαζόμαστε γιατι μου βγαίνει αυθόρμητα το "που πάς παιδάκι μου να κυλιστείς στα χαλίκια και στις νερομπογιές με τη φούστα;". Και όλα αυτά 8 η ώρα το πρωϊ με 2 γουλιές καφέ. 
Αλλά αυτό που με επαναφέρει στ'αλήθεια είναι το δικό μου απωθημένο απο μια παιδική ηλικία που ποτέ -μα ποτέ- δεν ντύθηκα πριγκίπισσα ή βασίλισσα της νύχτας πού τόσο ήθελα, παρα μόνο ινδιάνος, κλόουν και καουγκέρλ (όλα diy). Και που πήρα μετα κόπων και δακρύων την πρώτη μου Μπάρμπι στα (γκούχου γκούχου) 10 μου χρόνια. Ας ντύνεται λοιπον κάθε μέρα καρνάβαλος στο σπίτι. Ας φοράει καλσόν και φούστα και 6 φορές την εβδομάδα. Θα έρθει η μέρα που θα τα βαρεθεί κι αυτά. 
Και όχι δεν βγάζω σπυράκια με τα τούλια και το ρόζ (εντάξει βγάζω μόνο κανα δυό) γιατι δεν έχω ανασφάλεια για την αυριανή της εικόνα. Ένα παιδί που δεν έχει ερεθίσματα απο το περιβάλλον δεν γίνεται ξαφνικά μικρομέγαλο. Πάρτο κι αλλιώς. Δέν με ενδιαφέρει τόσο το περιτύλιγμα αλλα το περιεχόμενο. Αυτό το περιεχόμενο προτιμώ να δουλέψω. Κι ας είναι τελικά σε περιτύλιγμα απο glitter. 
Και στην τελική, ποιά είμαι εγώ να πάω κόντρα στο 4χρονο με άποψη; 

Goodbye

Σήμερα έφυγε απο κοντά μας η αγαπημένη μου γιαγιά. Τόσες αναμνήσεις, τόσα φιλιά, τόσες αγκαλιές, τόση αγάπη και αδυναμία απο την γιαγιά που, μαζί με την μαμά, στην ουσία μας μεγάλωσε. Θα τα έχω μαζί μου για πάντα.

Today my beloved grandma passed away. So many memories, so many kisses and hugs, so much love i will cherish forever.

A much needed weekend escape

Με αφορμή τον γάμο 2 αγαπημένων φίλων, μια απόδραση αστραπή, κι όμως ήταν αρκετό για μιά ανάσα ξεγνοιασιάς. 


A quick weekend escape without Mel, for the wedding of two good friends, was all i needed right now. 

Busy Bee

Ο καιρός μας τα χάλασε. Εντάξει λές είναι ακόμα μέσα Μαϊου. Έτσι βρήκα ευκαιρία να ράψω πραγματάκια νέα για το μαγαζάκι μου (στο είπα οτι έχω και ένα μαγαζάκι?)


And we've gone from spring to complete autumn. Ok, it is normal for half- May right?  Anyway, because of the weather, i found some time to prepare new thingies for my little shop (have i told you that i have a shop?)

Life's a Beach

Πρώτο μπάνιο και ένα καλοκαίρι που κανείς δεν ξέρει τί θα μας φέρει μόλις ξεκίνησε.

First Swim and a summer, that nobody knows what will bring us, has just began.

That's Me

I am not very good at rearranging the shopping inside the supermarket basket. I mean who is? Not YOU. You are a man. Men always do that. 

Swing

Having fun on a day out. We got style even on the swing babe!

Summer mode on

It ain't summer without mom's infamous homemade lemonade!

A house full of memories

This is the house that i grew up in. I could take thousands of pictures of details from my mom's & dad's house, really. It is full with stuff that they both gathered or bought through the years. My mom loves everything that is old. You can tell that. She adores old family pictures. But not fake ones. These are all showing our grand-grandparents & family. She loves silver things (which i hate!), broderie and bottles. As much as this house is not.."our style" we all love it and miss it when away. It's the easiest thing to make a "modern house" but the hardest thing is to make a warm, house that combines old, vintage and modern stuff. That's what i say. Take a look.

Cuba Libre

A bag full of fresh limes came in from the market today and, together with the summer, this means the start of the coctail season for me. I love making summer coctails for friends or just for enjoying them in the garden in the evening. 

Routine

I usually go to work with my brother who drives a scooter. But many times i have to take the train. I so much enjoy gazing through the window deleting all the bad vibes from work as the train moves faster and faster. 

Hard netWorking girls

-Mummy......can we see "manah manah"? I wanna see "manah manah"!!!
And this is pretty much how it goes until i put "manah manah" on youtube and then Mel would like to see "mimi" and many more. The results: 30 minutes later i shut down the netbook because,let's face it, nobody can work with the Muppets playing their screen!!!!!!!!!

Playground Love

Diet Day #2

This is my dinner. My propper meal for today. I am trying hard to start a program in which i must eat 5 meals a day. Healthy food that is. No sweets, no too much bread, no fried stuff. Ok. How do i convince S. to follow me in this? Let's hope this penne salad will be a good start.

Freaking Monday again

Nothing -and i really mean nothing- can wake me up every morning like coffee. Freaking Mondays need an extra cup. Did i mention i am on a diet? (god could it get any worst?)