Tuesday, April 1, 2014

Αγαπημένη εργαζόμενη μαμά


Σου γράφω αναμαλλιασμένη (τι γλυκιά) απο τον καναπέ του σπιτιού μου αυτό το γράμμα. Εγω,  μια μαμά που δεν εργάζεται και είναι σπίτι με το παιδί της. Θέλω να σε κάνω να νιώσεις λιγότερες τύψεις που είσαι μακριά από το παιδί σου τις περισσότερες μέρες της ημέρας, δεν ξέρω αν θα το πετύχω, αλλα σίγουρα θα σου δώσω πολλές δόσεις ειλικρίνειας και χιούμορ. Δεν παλεύεται χωρίς χιούμορ η κατάσταση που ζούμε φιλενάδα μου.

Δεν ξυπνάω πιο νωρίς ή πιο ευκολα από εσένα το πρωί για να παω το παιδί μου στο σχολείο. Και εχω το δικό σου άγχος να μην χάσει το σχολείο. Ξέρεις γιατί; Γιατί αν δεν πάει, δεν θα γράψω ούτε μια αράδα στο blog μου, δεν θα πώ ούτε λέξη στο τηλέφωνο με κανέναν, θα πατήσει εκεί που θα σφουγγαρίσω 3 φορές ενώ της έχω πεί να κάτσει για λίγο στο δωματιό της και θα σκορπάει τα παιχνίδια της στα σημεία που πριν 5΄μάζεψα.

Έχω βαρεθεί να ακούω 47.000 φορές την ημέρα τη λέξη “μαμάααααα;” (και μόνο 2 τη λέξη μπαμπά). Θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο σχεδόν όλες τις φορές που την ακούω. Προχθές στο σουπερ μάρκετ πρέπει να την είπε 10 φορές σε μισή ώρα ενώ ήμασταν και οι τρείς μας εκεί.

Με έχεις δεί το πρωϊ να πηγαίνω την κόρη μου σχολείο; ΜΗΝ κάνεις το λάθος! Μαλλί φριζέ, το ίδιο σκισμένο τζήν κάθε μέρα (εναλλάσεται ανα εβδομάδα με κλασική γκρί μελανζέ -σίκ- φόρμα) και –δεν το κρύβω- στα μεγάλα κρύα του χειμώνα που δεν χρειάζεται να κυκλοφορείς με ξεκούμπωτο μπουφάν, με πυτζάμα. Φρίκη δηλαδή. Και τι δεν θα έδινα να χρειαζόταν να βάλω λίγη μάσκαρα το πρωϊ να γίνω άνθρωπος. Εγώ που δεν πάω ούτε στο μανάβη χωρίς μάσκαρα (γελάστε ελεύθερα).

Το σπίτι μου δεν είναι πιο καθαρό από το δικό σου. Τα παιδιά είναι παιδιά και δεν αλλάζει αν είσαι 24/7 στο σπίτι. Μαζεύω το σαλόνι 5 φορές τη μέρα, το δωματιό της άλλες τόσες και πηγαινοέρχομαι με ποτηράκια και πιατάκια στην κουζίνα all day long. Αποτέλεσμα: όταν πια πάει για ύπνο το σαλόνι και το δωμάτιο είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν και το μεσημέρι μόλις γύρισε από το σχολείο. Blehhhhh

Η στίβα με τα ασιδερωτά μου είναι μεγαλύτερη από την δική σου (σου βάζω και στοίχημα). Βαριέμαι το σίδερο και αυτό δεν αλλάζει με το γεγονός ότι είμαι σπίτι.

Δεν τρώει πιο υγιεινά φαγητά το παιδί μου από το παιδί σου. Here are the facts: μπορεί να της δώσω τόστ για βραδινό και 3 φορές την εβδομάδα.  Έχει φάει άπειρες φορές για βραδινό γάλα με δημητριακά. Εχω βρεί τα κατεψυγμένα Fish sticks σωτήρια λύση. Έχω φτιάξει για φαγητό μακαρόνια 3 μέρες σερί.  Έχω «ξεχάσει» το δεκατιανό. Το ψωμί με νουτέλα (τι εννοείς δεν είναι θρεπτική η νουτέλα; σε παρακαλώ ανακάλεσε!) εχει γίνει πολλές φορές το απογευματινό. Είναι πραγματικά κουραστικό να σκέφτεσαι συνέχεια αυτό το «τι θα φάνε αύριο, σήμερα, τώρα». Παραιτούμαι. Κι εσύ το ξέρω. Νουτέλα;

Είμαι όλη μέρα σπίτι και όμως ΔΕΝ προλαβαίνω να τα κάνω όλα. Και ναι καμια φορά και εγώ δεν έχω διάθεση να τα κάνω όλα. Να σου πώ την αλήθεια επειδή έχω περάσει και από τη θέση σου, το σπίτι μου δεν εχει καμια τρελή διαφορά με τότε που δούλευα και έπρεπε να τα κάνω όλα βράδυ ή σαββατοκύριακο ή με βοήθεια.

Το παιδί μου δεν πάει πιο νωρίς για ύπνο από το δικό σου. Οχι το λέω μηπως νόμιζες ότι για κάποιο παρανοϊκό λόγο τηρείται αυστηρά κανένα ultimate family πρόγραμμα. Μουχαχα ας γελάσω. Με πιάνεις έτσι; μην πώ περισσότερα.

Και ο δικός μου χρόνος «για τον εαυτό μου» είναι ουσιαστικά αυτό το 2ωρο (;) αφού πάει για ύπνο το βράδυ. Ναι είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μπορείς να κάνεις μπάνιο, αποτρίχωση, μάσκα ομορφιάς, νύχια και μαλλιά στις 11μιση το βράδυ.

Το παιδί μου δεν είναι απαραίτητα πιο ισσοροπημένο ψυχικά από το δικό σου. Περνώ μαζί του περισσότερο χρόνο αλλα μην ξεγελιόμαστε, δεν είναι όλος ποιοτικός. Αρκετές ώρες απλά συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο. Αρκετές φορές χάνω τον έλεγχο και εκνευρίζομαι. Αρκετές φορές «υποκύπτω» σε δωροδοκίες για να κάνω μια δουλειά.

Πολλές φορές ονειρέυομαι ότι είμαι στο Prison Break, όπου Prison το σπίτι και όπου break ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ μπορώ να κλειστώ μόνη μακριά από όλα για 1 μέρα έστω! Γίνεται; πές το και φύγαμε (αλκοόλ να έχει μόνο παιδιά δεν θέλω πολλά).

Σε κλείνω τώρα γιατι η ώρα είναι 14:00 και δεν έχω καν σκεφτεί τι θα φάμε σήμερα.

Με θερμούς συναδελφικούς χαιρετισμούς.

8 comments:

Ελπίδα said...

έτσι ακριβώς!!! Τελικά σε όλα τα σπίτια λίγο πολύ τα ίδια γίνονται και όλες οι μάνες κάπως έτσι είμαστε και νιώθουμε!! Αυτό με το σιδέρωμα.. συμπάσχω πολύ!!

des tzav said...

Δε μπορεί, μέσα στο μυαλό μου είσαι κορίτσι μου; Δε θα μπορούσα να τα πω διαφορετικά! Από τη πρώτη γραμμή μέχρι τη τελευταία! Είμαι μια ακόμη συμπασχουσα άνεργη μητέρα που νιώθω ενοχές γιατί δεν εκτιμώ το γεγονός οτι είμαι πιο πολύ στο σπίτι. Αλλά συχνά πυκνά σκέφτομαι οτι αν δούλευα, το χρόνο που θα είχα μαζί τους θα τον φύλαγα σαν θησαυρό...

Georgia Lam said...

Υπέροχη για άλλη μια φορά! Σου έχω πει οτι λατρευω να σε διαβάζω;

Tzina Varotsi said...

Kαλά τα λες.. παρ' όλα αυτά εξακολουθώ να έχω τύψεις για τα νεύρα και τα μούτρα που έχω γυρίζοντας απ' την δουλειά και για την ανύπαρκτη διάθεση να κάνω μαζί τους πράγματα.
Το μόνο που θέλω είναι να .. κοιμηθώ!!
Τα φιλιά και τα σέβη μου .. συνάδελφε :))

Kelly Sokou said...

Θενξ! (το φανταζόμουν, αλλά να που βρέθηκε κάποια να τα πει)

Naf Pap said...

σπίτι, γραφείο, δικιά σου επιχείρηση, full time, part time....γιατι οι μαμάδες άντα εχουμε τύψεις?

Irini said...

Είσαι φοβερή. Ευχαριστώ

Irini said...

Είσαι φοβερή. Ευχαριστώ