Wednesday, April 3, 2013

Όχι υστερίες μαμά


Τον τελευταίο καιρό περνάμε την εξής φάση. Μελίνα έρχεται απο το σχολείο, τρέχει στο δωμάτιο και μέσα σε λίγα λεπτά έχει κάνει εμφάνιση με το "ότι" μπορείς να φανταστείς. Κυρίως φούστες. Και φτερά. Και κανένα ραβδί. Και κάτι σε κορώνα αν παίζει. 
Εντάξει. Γυρίζει λίγο το μάτι μου ανάποδα. Κυρίως για την βόμβα που πέφτει σε χρόνο dt στα συρτάρια. Αλλά επανέρχομαι. Είναι σαφές οτι περνάει την κοριτσίστικη της φάση. Αυτή που θέλει να γίνει Πριγκίπισσα-μπαλαρίνα-γοργόνα-πόπ στάρ (όχι σοβαρά.Αυτό.) και θέλει να φοράει σχεδόν κάθε μέρα φούστα και καλσόν στο σχολείο. Εκεί, το ομολογώ,  2 στις 3 σφαζόμαστε γιατι μου βγαίνει αυθόρμητα το "που πάς παιδάκι μου να κυλιστείς στα χαλίκια και στις νερομπογιές με τη φούστα;". Και όλα αυτά 8 η ώρα το πρωϊ με 2 γουλιές καφέ. 
Αλλά αυτό που με επαναφέρει στ'αλήθεια είναι το δικό μου απωθημένο απο μια παιδική ηλικία που ποτέ -μα ποτέ- δεν ντύθηκα πριγκίπισσα ή βασίλισσα της νύχτας πού τόσο ήθελα, παρα μόνο ινδιάνος, κλόουν και καουγκέρλ (όλα diy). Και που πήρα μετα κόπων και δακρύων την πρώτη μου Μπάρμπι στα (γκούχου γκούχου) 10 μου χρόνια. Ας ντύνεται λοιπον κάθε μέρα καρνάβαλος στο σπίτι. Ας φοράει καλσόν και φούστα και 6 φορές την εβδομάδα. Θα έρθει η μέρα που θα τα βαρεθεί κι αυτά. 
Και όχι δεν βγάζω σπυράκια με τα τούλια και το ρόζ (εντάξει βγάζω μόνο κανα δυό) γιατι δεν έχω ανασφάλεια για την αυριανή της εικόνα. Ένα παιδί που δεν έχει ερεθίσματα απο το περιβάλλον δεν γίνεται ξαφνικά μικρομέγαλο. Πάρτο κι αλλιώς. Δέν με ενδιαφέρει τόσο το περιτύλιγμα αλλα το περιεχόμενο. Αυτό το περιεχόμενο προτιμώ να δουλέψω. Κι ας είναι τελικά σε περιτύλιγμα απο glitter. 
Και στην τελική, ποιά είμαι εγώ να πάω κόντρα στο 4χρονο με άποψη; 

6 comments:

Μαμά Κουκουβάγια Βέρα said...

Τι όμορφα που γράφεις! Και συμφωνώ..ας αφήσουμε τα κορίτσια να χαρούν τώρα τα πριγκηπικά τους!

Zero Point said...

Το θέμα είναι ο μπαμπάς τι καρδιακά παθαίνει...

Naf said...

Σε ευχαριστώ Κουκουβαγιομαμά! Μου φαίρνει ανατριχίλα το Πριγκηπικό αλλα νομίζω οτι είναι απλά ενας έρωτας προς το ρόζ και το φούξια που έχει πάθει το μικρό και θα περάσει :) χαχα

Naf said...

ο μπαμπάς ανοσία κι αυτός. Τί νομίζεις...

martha said...

Προτού γεννήσω, έλεγα με στόμφο κιόλας παρακαλώ ότι δεν θα γεμίσω ρόζ τα πάντα γύρω απο την κόρη μου!
Τελικά το δωμάτιο είναι βαμμένο ροζ, τα σεντόνια είναι ροζ, τα ρούχα είναι ολα [εντάξει όχι όλα! τα περισσότερα] σε όλες τις αποχρώσεις του ρόζ!
Και όχι μόνο αλλά της πάει κιόλας και θέλω να της πάρω κι άλλα ροζ!

είναι ακριβώς όπως το λες... το περιεχόμενο είναι που έχει σημασία.. κι εξάλλου ένα ροζ περιεχόμενο μπορεί να είναι εξίσου υπέροχο με τα υπόλοιπα χρωματα!

Naf Pap said...

Α καλά..αυτό που περιγράφεις το έχουν πάθει πολλοί!

Γι αυτό εγώ πάντα λέω "κράτα και μικρό καλάθι"